[dipsiz kuyu]

Gidişinin 100.günü bugün. Tam 100 gün önce tek bir neden söylemeden kim bilir belki de söyleyemeden gittin. Sonrasında can çekiştik kısa süre ama 100 gün önceydi asıl gidişin.
Ve 100 gün önce kalbime doldu işte bu dayanılmaz duygular. Önce hayal kırıklığıydı içime dolan, sonra seni suçladım acımasızca, suçladıkça öfkelendim sana, suçladıkça öfkelendim kendime, öfke içime sığmadı sustum uzun süre. Susunca bitersin sandım içimde.

Bıraktığın boşluğu doldurayım istedim. Başka ses,başka nefes…….Hatta aşık olmak istedim.Ama beceremedim ve bir kez daha anladım ;Senin nefesine, senin sesine, senin tenine alışık bu yürek.

Nedir seni bu kadar vazgeçilmez yapan bilmiyorum. Bana yasak olman mı? Neden hala ayrılığın buz soğuğundan kendimi seninle ısıtıyorum?
“ Ne buluyorsun ben de” soruna verdiğim cevabı hatırlıyor musun? Tek bir kelime etmiştim MUTLULUK .
Oysa sen ne de uzun uzun anlatmıştın ben de bulduklarını. Sebebi olmalıymış gibi aşkın, sevdanın.

Gittiğinden beri içimde sakladığım umudum da ölmek üzere şimdi. Bize dair umudum bitiyor ve en çok da bu acıtıyor içimi.

100. gününde sensizliğin , yine söz veremiyorum kendime seni düşünmeyeceğime dair.
100.gününde sensizliğin, umudum daha da az döneceğine dair.
100. gününde sensizliğin , daha da yalnızım daha da kanadım kırık.
Ve 100. gününde sensizliğin ,seni beklemekten vazgeçiyorum.