2 Mayıs...

[kardelenbanu]

bugün 2 mayıs,baharın müjdecisi derler mayıs ayı için,ama benim gönlüme hala bahar gelmedi.belkide kuruntu yapıyorum.bugun garip bi hüzün mü yoksa alışık olmadığım bi boşvermişlik mi var bilmiyorum.dısarısı yağmurlu ve kapalı.bense ağlamak istediğim seylere ağlayamıyorum bugun.benim bu halime inat dısarıda bulutlar bana karsı bir bir akıtıyo gözyaslarını.bende onlara katılmak istiyorum.ama kimsenin olmadığı bir yerde.yüzümü gökyüzüne dönüp kendimi doğaya bırakıp yağmurun ve gözyaslarımın birbirine karışmasını istiyorum.yasadıklarımı bugunu onlara fısıldamak istiyorum.neden sorularıma cevap almak,yaptığım hatalrı yoluna koymak istiyorum.düşündüğüm bütün olumsuzlukların yağmurla beraber düşüncelerimden ve bedenimden akıp gitmesi,gözlerimi kapatıp evrende ruhumu dolastırmak ve yeni ben olmak düşüncesi ne güzel.böyle olmamalıydı sözünü silmek ve bidaha hiç kullanmamak.kırgınım ona,bin parcaya bölündüm suan.suc kimin?neyim ki onun için?neden bağlandım ona?neden büyüttüm onu bende?neden beynimde olumsuzluklarını bildiğim halde kalbimde hep kusursuz yaptım onu.almakta hata yaptım belkide hayatıma onu ama yasayarak öğrendim.benim toprağımdan olmayan biri beni nasıl anlar,nasıl ben olabilir ki?ne bekledi ki yüreğim ondan?hep bastırdım seni,dinlemedim biliyorum şimdi bu acının sebebi ben miyim,beynim ve yüreğim arasındayım.anladım artık haytın gidişatını belirleyecek tek yer yürekte saklıymış.ama artık o gidişat yasak bana.bu düşüncelerle ağlamak istemiyorum gözyasları hakedenler için akıtılmalı,sıkıldım artık onu düşünmekten,ne kadar olumsuz özellikleri varsa hepsine saymak istiyorum sana kendimi tatmin edebilir miyim,seni ikna edebilir miyim bilmiyorum.ama bazen ikna olup hakveriyosun bana,kendi kösende acı içinde görevini yapıyosun,sormuyosun bile ne kadar sıkışsanda acı ceksende sormuyosun.ama seni ben tasıyorum biliyorum,ben seni tasımaktan bazen yoruluyorum.bir gün cok ağlamıştı,oda pişmanlığını söylüyordu ama acizdi.acizliği sevgisinden coktu,korkusuz değil bi ceylan ürkekliğindeydi öyle olması gereken benken o öyleydi.ben onun gözyaslarına kıyamadım hiç ama o bilmiyor,yaptığı her seyi yakıştırdım ona,her seyi kabullendim benden uzaklara gitmesini göze aldım seni dinlemeden.şimdi diye sorma bana.içim hüzünlü benliğimden vucuduma yansıyor bu boynumu büktüm nazlanmak isityorum,bi çocuk gibi bi asık gibi.oyuncağı elinden alınmış bi cocuk gibi ağlamak...ne kadar ıslandım bilmiyorum,yağmurun tenime değdiğini,her hücremde dolastığını hissediyorum,hadi bütün hüzünlerimide al git,onu yüreğimi,aşkımı,anılarımı...o beni zaten hiç anlamadıki,neden mi?onun bugün düğünü var.ne kadar basit değil mi?bi baskası sanki.hayal bile etmek istemiyorum.daha fazla yakmak istemiyorum yüreğimi.mutludur,heyecanlıdır.aylar gecsin hatta yıllar gecsin ne olur suan silinsin benliğimden.bi daha olmasın bende.bu sefer kapansın hersey bitsin bu defa.keskeler olmasın.bu olmasın artık.düşünsene olumsuz özelliklerini hadi olmuyo değil mi?korkak de yine hadi say bi nefesde yalancıydı,sahtekardı,güvensizdi de hadi hep bunları öne sürmedin mi ama,aması yok artık .sana hiç mi iyiliği yok,yok işte iyiliğide kendide yok ne yapabilirim ki ben artık.gitmemesi gerektiğini bilmeliydi ben bunu bekledim,sevsin herseyden cok sevsin istedim,güven versin istedim,cok mu?ama gitti o aylar önce,giderken kendini bende unuttu,süründük aylarca teselli sözcüklerinde beraber.düşüncelerim ağırlaştıkca sende şiddetli yağıyorsun,sende kac çiçeğin boynunu büktün hatırlasana.birilerine faydan varken birilerine zarar vermedin mi hiç?bana kızpta dinme sakın gözyaslarımı görmek istemiyorum,bu gün bu sayfa kapansın ne olur sonsuza kadar hemde.kızıyorum kendime asalak gibi baskalrının sözleriyle yasayan bi insandan ne beklersin banu diye.bi oyun her sey sadece oyun.bense kapıldım bu oyuna.bak bişey söyleyim ama hiç umutlanma o bana gökkusağım dedi bi kac kere.aceba sen dindikten sonra güneşin sıcacık yansımasıyla bi yerlerden cıkarmı gökkusagı.ama ne farkederki ne önemi var.al hadi götür hepsini hafiflemek istiyorum,hayallerim ve ben varız artık.kalkmalıyım direnmeliyim bu olanlara.hayat kısa derler ama unutmak ne kadar kısa onu bilemem.anladım unutmak en kolay yol,bende vazgectim artık her seyden ona dair ne varsa.ona hakaret etmekte,sevgimi sunmakta artık bi çözüm yolu değil.dinlendim ve sırılsıklam oldum sayende.sende tükeniyosun benim gibi yavas yavas,dindiriyosun gözyaslarını,bak artık ağlamıyorum.yüzüme güneş ışığının düştüğünü hissediyorum ama hala acmak istemiyorum gözlerimi.ama benim istememle olmuyo güneş inatcı gözlerimden yüreğime girmeye kararlı.hafifce gözlerimi araladığımda yeni görmüş gibi kamastırdı gözlerimi,amacına ulastı yüreğime indi sıcaklığı ve umut oldu bana.umut umut umut...hosuma gitmedi değil hanı,tenimdeki ıslaklığın üstüne günesin beni ısıtıp sarması cok hoş.keske yok artık olmasın.yüreğim sızlıyo şimdi o olsaydı önce ıslansak sonra güneş gibi ısıtsa beni.teni tenimde olsa,sarsa kollarında,affedilmeyi beklese boynunu bükse yaramaz bi çocuk gibi.ama ondan kurtulmak istediğim bi günde onunda düğünü zaten.vefasız yar.ne olur yaptıklarını yakıştırma ona artık.bırak gitsinartık kendi yoluma bakmalıyım,umut her yerde ve birgün karsıma cıkar.anladım tenimde şimdi güneşin sıcaklığı yeter bana...

[kardelenbanu]

hayatın gidişatını belirleyecek tek sey yürekte saklıdır sözü doğrumudur?katılanlar ve katılmayanlar...