[eliff]

Daha nerede durup nerede terkedeceğimize karar veremezken... Neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmezken...

Hayatı yaşamaya değer kılan duyguların yokluğu hissedilir oldu yüreklerde...

Gönül duymazken dinlemezken, göz görmezken... Ama gönül görürken... Hayat daha mı anlamlıydı?

Başımıza neler gelecek daha. Neleri sığdıracağız şu kısacık hayata... Bir anda olacak her şey... Mutluluğu bir yana, başa gelince cefası çekilen dostu özlüyor yürek... Sevgiyi özlüyor. Yalanı aslına tercih edemiyor ya, hep onu arıyor. Sımsıkı sarıldığı yalnızlığının himayesinde yetişiyor; kendisini hayata yalnızlığıyla hazırlıyor. Hayatın akıp gittiğini farketse, yıkılacak... Yok o istemiyor bunu bilmeyi. Yaşamaya başlamak için özleminin bitmesini bekliyor. Ne yaşayacaksa o dostla olsun, hayatının anlamı o olsun... Daha neler neler istiyor yürek... bir zaman sonra her şey bitecek, hiçbir şey başlamadan bitecek her şey... Oysa o kadar çok şey yaşanmış olacak ki... O da farkedecek sonunda ya çok geç olacak... Yaşadığı hayal kırıklığını isimlendirmek için kelime bulamadığında, bildiklerinin kaderiyle uyuşmadığını anlayacak. Hak verecek tüm gönüllere... Ama bulana dek arayacak, az şey bulmayacak. Bulduklarını birbirine eklediğinde hep bir şeylerin eksik kaldığını görünce anlayacak her şeyi tam anlamıyla elde edemeyeceğini. Yaşadıkça öğrenecek...

Kaybedeceği korkusu değil ondaki, kazanamayacağı düşüncesi. Kaybetme şansı olsa kendini iyi hissedebilecek belki bir parça. Ama hiç kazanamadı ki ne kaybedecek!.. Mahkumdu o belki de kaybetmeye, her zaman olmasa da çoğu zaman... Hayat ne kadar yaşamaya değerse de daha azına layık gördüğü için mi kendine bunca eziyeti?..

Suskun yüreğim benim... Kimse arkasına dönüp bakmazken, kimse senin neler yaşadığını anlayamazken... Ve tüm yaşananları senden başka kimsenin aynıyla yaşayacağından emin olamazken... Var mı içine kapanıp ağlamak?.. Susma yüreğim. Bak akıp gidiyor hayat. Yaşamak sevmekse sen yaşa yaşanabileceklerin en iyisini, özlemekse yaşamak sen en çok özleyen ol...

Hayatın anlamını yalnızlığa vurulan darbede bir dost arayarak bulmaya çalışmaksa kader... Kader bizim yapabildiklerimizse... Kalk yüreğim, sen elinden geleni yap. Gerisi senden sorulmaz, merak etme...

Değil mi ki O her şeyin asıl sahibi... Ve tüm sevgilerin...

Dayan yüreğim, bu da geçecek
--------------------
Siz ne düşünüyorsunuz Arkadaşlar ?Kaybetme korkusu değil de kazanamama,sahip olmama korkusu asıl korku olabilirmi...

[EZEL]

Kaybedeceği korkusu değil ondaki, kazanamayacağı düşüncesi. Kaybetme şansı olsa kendini iyi hissedebilecek belki bir parça. Ama hiç kazanamadı ki ne kaybedecek!.. Mahkumdu o belki de kaybetmeye, her zaman olmasa da çoğu zaman... Hayat ne kadar yaşamaya değerse de daha azına layık gördüğü için mi kendine bunca eziyeti?..

Suskun yüreğim benim... Kimse arkasına dönüp bakmazken, kimse senin neler yaşadığını anlayamazken... Ve tüm yaşananları senden başka kimsenin aynıyla yaşayacağından emin olamazken... Var mı içine kapanıp ağlamak?.. Susma yüreğim. Bak akıp gidiyor hayat. Yaşamak sevmekse sen yaşa yaşanabileceklerin en iyisini, özlemekse yaşamak sen en çok özleyen ol...

elbette kimse kimsenin yüreğinde ne fırtınalar koptuğunu bilmez görmez ve anlayamaz...çünkü yüreklerde kopan fırtınaların sadece küçücük dalgası yansır insanın yüzüne yaşantısına ..içerde volkanlar patlarken...yanardağlar alevini yüreğine boşaltırken..dışarıya sadece küçücük kıvılcımları akar..yürek herşeyi içinde saklar acısını sevincini..hüznünü

Siz ne düşünüyorsunuz Arkadaşlar ?Kaybetme korkusu değil de kazanamama,sahip olmama korkusu asıl korku olabilirmi...

arkadaşım sonuçta hepsi aynı değil mi kaybetmek değil mi isim farklı olunca sonuç mu değişecek?? yoksa insan sadece ufak kelime oyunları ile kendini mi kandıracak??

[lakito]

Kaybetme korkusu oldugu icin kaybetmiyormuyuz zaten.. Karsindakine nekadar deger yuklersen okadar cok kendinden emin oluyor.. Bizde ona alistikca korkular sariyor etrafimizi. Hadi birgun giderse? hadi baskasini severse? bunlar korkularimiz ki onlari rahat birakabilseydik birazcik özgurlesebilseydik ozaman korktuklarimiz belkide basimiza gelenler olmicakti.. Birseyi nekadar cok esirgersen onu kaybetmeye mahkumsun...

[EZEL]

lakito Nickli Üyeden Alıntı

Kaybetme korkusu oldugu icin kaybetmiyormuyuz zaten.. Karsindakine nekadar deger yuklersen okadar cok kendinden emin oluyor.. Bizde ona alistikca korkular sariyor etrafimizi. Hadi birgun giderse? hadi baskasini severse? bunlar korkularimiz ki onlari rahat birakabilseydik birazcik özgurlesebilseydik ozaman korktuklarimiz belkide basimiza gelenler olmicakti.. Birseyi nekadar cok esirgersen onu kaybetmeye mahkumsun...

o zamaan "korku = değer" diyebilir miyiz??
yani verdiğimiz değer ölçüsünde korkunun ebatı büyümekte ya da küçülmekte mi??

[dertli]

kazanmak için yoğun bi çaba içine giren bizler kaybetmeyi kabullenemiyoruz kazanmayı kendimize yakıştırıyorken kaybetmenin yakıştırılmamış halini sevemiyoruz... kim sevebilirki kaybetmeyi... gelişlere kabul derken gidişlere isyanlar içine giriyoruz... sakındığın göze çöp batar diye boşunamı demiş acaba büyüklerimiz bi aşkı ne kadar sakınırsan ne kadar korkarsan biteceğinden zarar geliceğinden işte o aşk mutlaka yara alır... bu zamanda insan kendini kaybetmekten korkarken elinde olanları kaybetmekten nasıl korkmasınki... hangi kaybedişe isyan edemezki bu yüzden insan... sokaklarda yürüken insanların yüzündeki o hayatlar vuruyr birden yüzüme herkesin ayrı bir hikayesi herkesin ayrı bi dramı var...... kimse diyemezki ben buyum ben böyleyim herkes sahte gülümseyişlerle yaşıyor yaşamak zorundayız....isterizki herkes bizi güçlü sağlam dimdik sansın..... içimzdeki fırtınaları kimse görmesin isteriz.... sanırızki korktuğumuzu bilirlerse bilindiği için belkide kaybedeceğiz elimizdekileri..... dışardan kale gibi duran biz insanların oysaki ruhunda ne savaşlar olur ne aşklar vurulur ne dertler yağar tepemizede yinede gülümseriz hayata... yüreğim dayan buda geçicek dedikçe sanki daha çok acı çeker hale geliriz fark etmeden......geçer geçer buda geçer neler neler geçmediki dedikçe dahada yeniliriz sanki acılara ama sonra yine sirkelenir direnmeye çalışırız..... bazen ızdırap veren acılardan uzaklaşmamız gerekirken isyan eder hayır hayır acılarımla savaşmalıyım onu kaybedemem yenilemem kendime yenilmişliği yakıştıramam deriz........

ve işte o yenilmişliği yakıştıramadığım ve yakıştıramadığımz anlardan birinde buraya geldik sanırım hepimiz.......

bildiğim bişey varki buda geçer dedikçe geçmiyor sanki ....
gözlerimizden düşen damlaları durdurmak yerine akıtmak bi çareymiş gibi geliyor belkide...


belki biraz uzaklaştım konudan ama yüreğim dayan diyince o kadar çok konu çıkıyorki yazmadan edemedim.................

[lakito]

korku = sevgi nekadar cok seversen okadar cok baglanirsin.. onu vazgecilmez görurusun gözunde.. evet korku= deger de diyebiliriz aslinda.. yani bence.. cok seven cok baglanir ve kaybetme korkusuda ortaya cikar.. korku guvensizlikde deniyor bu kendine guvensizlikle esit degildir diye dusunuyorum.. karsindakine guvenlede kaynakli olabiliyor...
--------------------

dertli Nickli Üyeden Alıntı

kazanmak için yoğun bi çaba içine giren bizler kaybetmeyi kabullenemiyoruz kazanmayı kendimize yakıştırıyorken kaybetmenin yakıştırılmamış halini sevemiyoruz... kim sevebilirki kaybetmeyi... gelişlere kabul derken gidişlere isyanlar içine giriyoruz... sakındığın göze çöp batar diye boşunamı demiş acaba büyüklerimiz bi aşkı ne kadar sakınırsan ne kadar korkarsan biteceğinden zarar geliceğinden işte o aşk mutlaka yara alır... bu zamanda insan kendini kaybetmekten korkarken elinde olanları kaybetmekten nasıl korkmasınki... hangi kaybedişe isyan edemezki bu yüzden insan... sokaklarda yürüken insanların yüzündeki o hayatlar vuruyr birden yüzüme herkesin ayrı bir hikayesi herkesin ayrı bi dramı var...... kimse diyemezki ben buyum ben böyleyim herkes sahte gülümseyişlerle yaşıyor yaşamak zorundayız....isterizki herkes bizi güçlü sağlam dimdik sansın..... içimzdeki fırtınaları kimse görmesin isteriz.... sanırızki korktuğumuzu bilirlerse bilindiği için belkide kaybedeceğiz elimizdekileri..... dışardan kale gibi duran biz insanların oysaki ruhunda ne savaşlar olur ne aşklar vurulur ne dertler yağar tepemizede yinede gülümseriz hayata... yüreğim dayan buda geçicek dedikçe sanki daha çok acı çeker hale geliriz fark etmeden......geçer geçer buda geçer neler neler geçmediki dedikçe dahada yeniliriz sanki acılara ama sonra yine sirkelenir direnmeye çalışırız..... bazen ızdırap veren acılardan uzaklaşmamız gerekirken isyan eder hayır hayır acılarımla savaşmalıyım onu kaybedemem yenilemem kendime yenilmişliği yakıştıramam deriz........

ve işte o yenilmişliği yakıştıramadığım ve yakıştıramadığımz anlardan birinde buraya geldik sanırım hepimiz.......

bildiğim bişey varki buda geçer dedikçe geçmiyor sanki ....
gözlerimizden düşen damlaları durdurmak yerine akıtmak bi çareymiş gibi geliyor belkide...


belki biraz uzaklaştım konudan ama yüreğim dayan diyince o kadar çok konu çıkıyorki yazmadan edemedim.................

cok guzel yazmissin söylemek istediklerim birazda olsa bunlardi aslinda..
dayan dedikce yureginin accimasi normaldir cunki dayanmak zor olan aci veren birsey icin surekli söylenir.. bunu irdelememeyi dene bakalim belkide yureginin acisi okadar dinmicek ama mutlaka sana surekli hatirlatmicakdir. DAYAN sorun burda aslinda neye nasil dayanacam nicin??

[EZEL]

yok DERTLİ konudan uzaklaşma falan yok gayet güzel devam ettirmişsin konuyu teşekkürler...
ama kelimenizde şöyle bi şey var "yenilmişliği yakıştıramamak"

aslında bilinçaltımıza yerleşen bi söz veya düşünce bu yani yenilgiyi yakıştırmamakla bir tutuyoruz..yenilgiyi kabullenecek bir şey hayatın normöal bir şartı gibi algılamıyoruz

[lakito]

kazanmak esittir yenilmek ikisinide kabullenmeyi ögrenmeliyiz.. eger kabullenmeyi biliyorsak yenilmeyide anlayisla karsilamaliyiz onu öcu gibi degilde hayatin bir gercegi gibi görmemiz gerekiyor belkide.

[EZEL]

lakito Nickli Üyeden Alıntı

kazanmak esittir yenilmek ikisinide kabullenmeyi ögrenmeliyiz.. eger kabullenmeyi biliyorsak yenilmeyide anlayisla karsilamaliyiz onu öcu gibi degilde hayatin bir gercegi gibi görmemiz gerekiyor belkide.

aynen öyle kazanmak kadar kaybetmekte doğaldır...ama nedense belki de millet olarak bize has bir durum bu bilemiyorum ..iş kaybetme noktasına geldiğinde hiç bir şeyi onaylamıyoruz..bunun hayatın bir gerçeği olduğunu kabullenip yenilgi karşısında saygı gösterip erdemli olmak yerine yenilgiye kılıf arıyoruz...

[dertli]

insanız hepimiz nede olsa ne kadar en güçlü varlıklardan olsakta bir yanımız hep zayıf güçsüz ve cılız kalmış durumda...... insanı en çok tüketen yine kendi zayıflıklarıdır ve sanırım biz insanlarında kendimizi zayıf düşürmede en büyük hatamız kabullenemeyiş.........zaferleri kabullenip yenilgiyi kabullenememk zaten en büyük sorunların ilk adımınıda kabullenemiyişler getirmezmi............belki bıraksak yenilmişliğimizi sindirebilsek o an o yenilmişliği kabullenip geride bırakmayı seçsek belkide geçicek oysa yenilgiyi yakıştıramıyorum kendime dedikçe yeniliyoruz hayatın yokuşlarında takılıp kalıyoruz farkında olmadan.......keşke yapabildiğim herşeyi yapmaya çalışan ve yapabilen bizler keşke yenilmişliğide kabullenip yola devam edebilsek......