[majisyen]

Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri herşeyden habersizmis.
Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler.
Elleri, ayakları, içorganları oluşmaya başlamış.
Bu arada, etraflarında olup biteni farketmeye başlamışlar.
Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutluluklari artmış.
Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlarmis:
"Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika değil mi?
Hayat ne güzel şey be kardeşim!"
Büyüdükçe, içinde yaşadıkları dünyayı keşfe koyulmuslar.
Öyle ya, hayatın kaynağı neymiş?
Işte bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle bunları birbirine bağlayan kordon çıkmış.
Bu kordon sayesinde;
hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip, büyütüldüklerini tesbit etmisler. "Annemizin şefkati ne kadar büyük!
Bize bu kordonla ihtiyacımız olan herşeyi gönderiyor."
Artık aylar birbiri ardınca geçiyor,
ikizler hızla büyüyor,
diğer bir deyişle
"yolun sonu"na yaklaşıyormuş.
Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken,
bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini almaya başlamışlar.
Dokuzuncu aya yaklaştıklarinda,
bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başlamışlar.
Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş:
"Neler oluyor?
Bütün bunların anlamı nedir?"
Öteki daha sakin ve aklı başındaymış.
Üstelik, bulundukları bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor,
duyguları daha geniş bir alemi arzuluyormuş.
O cevap vermiş:
"Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağız anlamına geliyor."
Ve eklemiş:
"Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz."
"Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi.
"Hep burada kalmak istiyorum."
"Elimizden gelen birşey yok. Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır."
"Bize hayat veren o kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki?"
diye cevaplamış öteki.
"Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kalabiliriz, söyler misin bana?
Hem, bak bizden önce başkaları da buraya gelmiş ve sonra da gitmişler.
Hiçbirisi geri gelmemiş ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin.
Hayır, bu herşeyin sonu olacak.
"Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş:
"Hem, belki de anne diye birşey de yok!"
"Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi.
"Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?"
"Sen hiç annneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki.
"O belki de sadece zihinlerimizde var.
Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk."
Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçmiş.
Sonunda doğum anı gelmiş çatmış.
İkizler dünyalarını terkettiklerinde,
gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten aglamaya başlamışlar.
Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş. (Anthony de Mello)


HALBU Kİ O BEBEKLER DAHA DOGMADAN,
ONLARA DESEYDİK Kİ;
DIŞARDA MEYVELER,
SEBZELER,
DAĞLAR,
DENIZLER,
GENİŞ GENİŞ ARAZİLER VAR,
SİZ İSE ANA RAHMİNDE SADECE KAN İLE BESLENİYORSUNUZ VE DÜNYANIZ ÇOK KÜÇÜK DESEYDİK,
ONLAR BUNA DA İNANMAYACAKLARDI,
FAKAT DOĞDUKTAN SONRA İLK ÖNCE ANNELERİNİN SÜTÜNÜ GÖRDÜLER VE KANDAN FARKLI BİR BAŞKA GIDA OLDUĞUNU ANLADILAR,
BÜYÜDÜKÇE DE DIĞER GIDALARI TANIDILAR VE NİHAYET DÜNYAYI ALGILAMAYA BAŞLADILAR.
ŞİMDİ O BEBEKLERE (YANİ DÜNYAYI ALGILADIKTAN SONRA) TEKRAR SORSALAR BAŞKA BİR DÜNYA DAHA VAR,
CENNET VAR,
CEHENNEM VAR DESELER...
ONLAR GENE TEREDDÜT EDECEKLER,
ÇÜNKÜ İNSAN SADECE GÖRDÜĞÜ SEYLERE INANMAK ISTIYOR.

MEVLANA CELALETTINI RUMI' DEN

[wzuhal]

İlk başlarda bana "dünyanın sonunu getiren 15 olayı hatırlattı" merakla okumaya devam ettim, yazıyı okuduktan sonra ölüm diye tabir ettiğimiz şeyin aslında yanlış olduğunu anladım buna ancak mekan değiştirme diyebiliriz.Mevlana Hz. çok anlamlı yazılarından birisi zaten O'nun bütün yazıları çok anlamlı...Bizimle paylaştığın için tşkler.