Esmaül Hüsna'nın Kanatlarında-1

[Der Makabre Tanz]

Ey Allahım, Sen, Seni bildigin gibisin. Benim haddim bilmedigimi bilmektir. Rahman Sensin; Seni beni sevmen benim kendimi sevmemden daha sevimlidir bana.Rahîm Sensin ki, beni yoklugun ürpertisinden aldın, rahmetinin kucagında teselli ettin. Melîk olmasan Sen, ben beni nerede bulurum? Kuddûs oldugun için, şu toprak bedenin kara topraga secdesiyle günahları aklarsın. Selâm olan Sen, beni benim ettiklerimden sâlim eylemek dilersin.

Mügmin olmasan Sen, göz gördügüne kanmaz, kulak duyduguna inanmaz, kalp sevdigine doymaz, ruh varlıgına razı olmaz. Müheymin olan Sen, ümit kapılarını hep açık tutarsın. Ben kendimi ateşe atsam da Sen beni benden kollarsın. Azîz olmasan Sen, alçalan gönül nasıl yücelir? Cebbâr olmasan Sen, kirpik göze batar, dil damagı incitir, mızrap teli kırar, hâr güle agır gelir. Mütekebbir Sensin ki, büyüklük yalnız Sana yaraşır; Sana karşı tekebbür eden zillete düşer. Hâlık olmasaydın Sen, yoklugun varlıga yüzü tutmazdı. Bârî Sensin ki, Senin sözünle ten cana yoldaş oldu, ateş suya sırdaş oldu. Musavvir olmasan Sen, yüzüm olmazdı yüzüme bakmaya.

Gaffârsın ki, bagışlaman için bahane gerekmez; kapından eli boş dönülmez. Kahhârsın ki, ateş emrinle serinler, taş izninle yumuşar; takdirinle can tende konaklar, kudretinle agaç çekirdege sıgar. Vehhâb Sensin ki, vermek duygusunu vermekle zengin ettin beni. Rezzâk ol bana; rızkı Senden bilmekle rızıklandır beni. Fettâhsın ki; kalbimi hakka açtın, hakkı kalbimde çogalttın. Alîm olmasan Sen, kimse bilmez bilmedigini, kimse bilmez bildigini. Kâbıdsın ki, sabırla sınarsın sevdigini ve seversin sabredeni. Bâsıtsın ki, celâlinden cemâline kapılar açarsın, gögsümü sonsuzluk vaadinle genişletirsin, darlandıgımda rahmetini lûtfedersin. Hâfid olan Sen, kendini yücelteni alçaltırsın. Râfigsin ki tevazû haline yücelik bahşedersin

. Müzillsin ki, Seni tanımayan kör ve sagır sebeplere dilenci olur, Seni bilmeyen kendi varlıgının agırlıgı altında ezilir. Muizzsin ki, Sana secde edeni aziz eylersin. Semîsin ki suskunlugum ve dilsizligim bile katında dua olur. Basîr olmasan Sen, göz gözü görmez, ışık kör kalır, karanlık karanlıga düşer. Hakem olmasan Sen, akıl hikmete aç kalır, hikmet yetim kalır, hükümler hükümsüz kalır, işler faydasız kalır. Adlsin ki, ahenk ve renk yerini bulur, düzen ve ölçü tamam olur, kalp ebedî ahenkten nasiplenir, ruh sonsuz adaletinle sevinir. Latîfsin ki güzellerin güzel yüzüne bakacak güzel gözleri yoklugun körlü ünden çıkardın. Habîr olmasan Sen, kim bilir ruhumun sessiz iniltilerini, kim dinler kalbimin ince sızılarını, kim söyler bana sonsuzlugun müjdesini, kim fısıldar kalbime ayrılıgın çaresini? Halîmsin ki verdigin ekmege nankörlük edenin rızkını kesmezsin, günahkâra pişmanlık fırsatı verirsin, inatla yoldan çıkanı tekrar tekrar yola çagırırsın, kapına gelip pişman olanı rahmetinle sarıp sarmalarsın. Azîmsin ki gökler azametinle yükselir, zerreler azametinin gölgesinde dolanır, denizler azametinle derinleşir, her nefes azametinin arşı altında alınıp verilir. Gafûr olmasan sen, bunca çok günahımı rahmetinin yanında itiraf etmeye dilim varmazdı, bunca çok unutmuşlugumu affına emanet etmeye yüzüm olmazdı. Şekûrsun ki, şükrümü arz ederken Sana yeniden şükür borçlanırım, minnettarlıgımı söylerken yine Senin minnetin altında kalırım.

Alî olmasan Sen, kimsede yücelik ve kemâl olmaz, kimsenin kimseye bakacak yüzü olmaz, ben günahkârının huzuruna gelmeye yüzü tutmaz, sevinmeye ve sevilmeye hakkım olmaz. Kebîr olan Sen, her secdemde küçült beni, cürümümün büyüklügüyle degil irademin küçüklügüyle hesapla beni. Hafîzsin ki, her yaprak Senin kudret eline düşmektedir, yitirdiklerim Senin hıfzına emanettir, ayrılıkları Sen vuslata çevirirsin. Mukît olmasan Sen, ekmek kimseyi doyurmaz, sular dudagı serin eylemez; kalbim kut ve gıdasını bulamaz, kaygılarım ve telaşlarım durulmaz. Hasîb olan Sen, beni bana bırakma, hesabımı eksik çıkarma, kefîl ol ihtiyaçlarıma, beni Sensiz bırakma. Celîlsin ki, taştan bile katı olan kalbimi vahyinin dokunuşuyla parça parça eyleyip gerçegin kevserine göz göz pınar eylersin. Kerîm olan Sen, elimi elime verdin, elimde olanın hepsi Senindir, elimde olmayanı da verecektir elbet keremin. Rakîbsin ki, beni benden iyi bilirsin, kendimi kendime tanık eylersin, ancak başkaları gibi ayıplarımı yüzüme vurmazsın, beni kusurlarım yüzünden utandırmazsın. Mucîbsin ki, Sana söylemek bile gerekmez, Sana ihtiyacımı arz etmem Senin-hâşâ- hâlimi bilmeyişinden degildir;

Sen sessizligimde ve suskunlugumda da duyarsın beni, yoklugumu ve sevdiklerime uzaklıgımı en güzel varlık ve vuslat duası bilip icabet eylersin. Hakîmsin ki, kelimelerin kalbine hikmeti Sen koyarsın; yoksa sözler anlamsızlıga yuvarlanır, kimse kimseye muhatap olmaz, söz dudaga degmez, dil avare kalır. Vedûdsun bana ki, beni kimse sevmezken Sen sevdin, sevdiklerime beni Sen sevdirdin; Seni sevmekle sevineyim, Seni sevenleri seveyim, beni sevenlere Seni sevdireyim.



Dr. Senai DEMİRCİ

[kara sewdam]

çok değerli bir paylaşım...Allah razı olsun canım...

[Katrem]

allah razi olsun arsivime eklicem bunu cok guzel bir paylasim